Ja soms dan kun je als moeder opeens geraakt worden door iets wat je kinderen zeggen of doen. Mijn kinderen zijn al volwassen mensen en hebben een eigen leven. Als moeder mag ik nu vanaf de zijlijn meeleven en soms ook stiekem even meehuilen als ik ziet dat het met een kind niet allemaal zo vlekkeloos verloopt als dat ik voor ze in gedachte had. Maar ook de vreugde die ik kan voelen als mijn kind weer iemand heeft gevonden waar hij gelukkig bij kan zijn. Als moeder hoop je dan ook zeker dat dit degene is waar je volwassen kind zijn leven mee kan gaan delen en ze samen hun leven aanvulling gaan geven.

Soms volg je het leven van ze op een afstand en soms kun je wat dichterbij komen om even een blik in hun leven te werpen en kun je hun gevoelens delen. Natuurlijk hoop je dat je kind weet dat er van hem/haar gehouden word en soms spreek je het even uit om het als ware toch even te laten voelen.

Dan kom je op een bepaald moment aan in de periode dat de jongvolwassene echte volwassene zijn geworden en is het leuk om samen een boom op te zetten over de meest vreemde onderwerpen en ook is het heerlijk als je van je kind soms even een advies krijgt. Ja en dan voel je opeens dat de relatie anders is. Er is een stuk gelijkwaardigheid ontstaan en leerde het kind eerst van de ouder, nu kan het kind zoveel toevoegen aan een ouder zijn leven. Nee ik heb het niet over zorgen voor, omdat ik niet vind dat kinderen voor hun ouders hoeven te zorgen. Maar ik heb het meer over de visie die ze hebben op de dingen van alle dag en het leven. En soms…..ja heel soms dan doen ze iets wat je als moeder dan opeens ontroert. Vandaag ook weer een klein berichtje op hyves van mijn zesentwintig jarige zoon. Hij had er een lied opgezet met een knuffel eronder. Ja misschien vreemd maar dit zijn dingen die me ontroeren en tegelijkertijd een gevoel van trots geven. Want soms, dan kan op het oog zo’n simpel bericht van mijn volwassen zoon me zo een rijk gevoel geven. Daar kan geen staatsloterij tegenop.